Malina moroszka
Rubus chamaemorus · Rosaceae
Inne nazwy: moroszka
Malina moroszka, zwana też moroszką (Rubus chamaemorus), to niska bylina z rodziny różowatych, rosnąca naturalnie na torfowiskach północnej półkuli. Jest w pełni mrozoodporna, ale jej uprawa jest wymagająca, bo roślina potrzebuje stale mokrego, kwaśnego podłoża. Owocuje tylko wtedy, gdy obok siebie rosną okazy żeńskie i męskie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Wysoka
- Temperatura
- 5–18 °C, min. -39 °C
- Trudność uprawy
- Wymagająca
- Wysokość
- 10–30 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda malina moroszka
To niska roślina o pędach wysokości zwykle 10–30 cm. Krótkie, nierozgałęzione łodygi niosą 1–3 dłoniaste liście z 5–7 zaokrąglonymi klapami. Rozrasta się długimi, płytkimi kłączami w zwarte łany, dlatego sprawdza się też jako roślina okrywowa na mokrym terenie.
Pojedyncze białe kwiaty, czasem z czerwonawymi końcówkami, pojawiają się w maju i czerwcu. Moroszka jest rośliną dwupienną: kwiaty męskie i żeńskie rosną na osobnych egzemplarzach. Owoc jest wielkości maliny i składa się z 5–25 pestkowców. Najpierw jest jasnoczerwony, potem dojrzewa do bursztynowożółtego, a w smaku jest kwaskowy i wyrazisty.
W naturze występuje okołobiegunowo, od krajów nordyckich i północnej Wielkiej Brytanii po Rosję, Syberię, Japonię, Alaskę, Kanadę i Grenlandię, a ma też rozproszone stanowiska w górach dalej na południu. Rośnie na torfowiskach, bagnach, mokrych łąkach, wrzosowiskach, tundrze i w lasach borealnych.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Moroszka lubi otwarte, słoneczne miejsca. Owocowanie bywa jednak lepsze w lekko zadrzewionych siedliskach, więc stanowisko od słonecznego do półcienistego jest dobrym wyborem. Najlepiej czuje się w wilgotnym zagłębieniu, przy oczku wodnym lub w ogrodzie torfowiskowym. Trzeba jednak pamiętać, że poza chłodnymi, wilgotnymi regionami trudno ją zadomowić.
Podlewanie
Zapotrzebowanie na wodę jest wysokie, a roślina w ogóle nie znosi suszy. Podłoże musi być stale mokre i torfowe. Szczególnie obficie warto podlewać w czerwcu, lipcu i sierpniu. Przesuszenie kończy się zasychaniem i więdnięciem liści.
Podłoże
Potrzebne jest kwaśne, próchniczne, torfowe podłoże o pH około 3,5–5, stale wilgotne. Roślina toleruje okresowe zalanie. Przy uprawie w pojemniku należy użyć kwaśnej ziemi torfowej, takiej jak dla roślin wrzosowatych.
Sadzenie i siew
Sadzenie w gruncie wypada w kwietniu, maju lub wrześniu. Aby w ogóle doczekać się owoców, rośliny żeńskie i męskie sadzi się blisko siebie. Kłącza leżą zwykle 10–15 cm pod powierzchnią i mogą mieć nawet 10 m długości, więc roślina z czasem tworzy rozległą kępę. Siew wypada w październiku.
Zimowanie
Malina moroszka jest w pełni mrozoodporna i znosi spadki temperatury nawet do -39 °C, więc typowe mrozy w Polsce jej nie zagrażają. Zimą zapada w spoczynek, a okres ten przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień. Część nadziemna zwykle zamiera na zimę. Cięcie wypada w marcu.
Rozmnażanie
Można ją rozmnażać przez kłącza, podział, sadzonki łodygowe i nasiona. Podział i rozmnażanie wegetatywne wypadają w maju i sierpniu.
Problemy w uprawie
Brak owoców wynika zwykle z obecności tylko jednej płci albo ze słabego zapylenia. Rozwiązaniem jest posadzenie obok siebie roślin żeńskich i męskich.
Jeśli liście zasychają lub więdną, przyczyną jest przesuszone podłoże. Trzeba utrzymywać je stale mokre i kwaśne. Na liściach mogą żerować larwy ciem.
Zbiór i zastosowanie
Owoce zbiera się w lipcu i sierpniu, gdy zmienią barwę na bursztynowożółtą. Jada się je na świeżo albo przerabia na dżem, sok, likier i desery. W kuchni nordyckiej podaje się je ze śmietaną lub serem. Owoce są też pożywieniem dla ptaków i ssaków, które rozsiewają nasiona.
























































































