Jodła szlachetna
Abies procera · Pinaceae
Jodła szlachetna (Abies procera) to duże, wiecznie zielone drzewo iglaste o niebieskawych igłach i prostym pniu. Najlepiej rośnie w chłodnym, wilgotnym klimacie, na wilgotnej, kwaśnej glebie i w pełnym słońcu. W Polsce jest w pełni mrozoodporna.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 5–22 °C, min. -31 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 15–70 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Pokrój i wygląd jodły szlachetnej
Jodła szlachetna to wieloletnie, zimozielone drzewo z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Osiąga od około 15 do 70 m wysokości, więc nadaje się do dużych ogrodów, parków i terenów z dużą ilością miejsca. Pokrój jest zwykle stożkowy do wąsko piramidalnego, z prostym pniem i skierowanymi ku górze gałęziami. W naturze dolna część pnia bywa wolna od gałęzi.
Igły mają do około 3 cm długości, są niebieskozielone, z jaśniejszymi paskami po obu stronach. Rosną spiralnie i wyginają się ku górze wzdłuż pędu. Drzewo jest aromatyczne.
Kwiaty nie są ozdobne, a późną wiosną pojawiają się niewielkie szyszki. Dojrzałe szyszki są duże, stojące, mają 11–22 cm długości, a ich purpurowe łuski są niemal całkowicie ukryte pod długimi podsadkami. Dojrzewając, brązowieją, a jesienią rozpadają się.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Jodła szlachetna woli pełne słońce. Dorosłe drzewa źle znoszą cień. Naturalnie rośnie w chłodnych, wilgotnych lasach górskich na wysokości mniej więcej 300–1500 m, dlatego w ogrodzie szukaj miejsca chłodniejszego, z wilgotnym powietrzem. Gorące, suche stanowiska są dla niej słabym wyborem.
System korzeniowy rozwija się powoli, ale mocno trzyma drzewo w gruncie. Jodła radzi sobie nawet na skalistym podłożu, jeśli gleba pozostaje wilgotna.
Podlewanie
Gatunek jest mało odporny na suszę. Gleba powinna być stale wilgotna, ale przepuszczalna, a powietrze chłodne i wilgotne. W czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj obficiej, zwłaszcza w okresach bez deszczu. Ściółka pomaga utrzymać wilgoć w glebie.
Gleba
Najlepsza jest gleba próchniczna, gliniasta i kwaśna, o odczynie pH około 5–6,5. Musi być wilgotna, a jednocześnie dobrze odprowadzać wodę.
Sadzenie
Sadź jodłę szlachetną w marcu, kwietniu lub w październiku. Wybierz chłodne miejsce z wilgotną, kwaśną glebą. Pamiętaj, że to drzewo bardzo duże, więc zaplanuj dla niego dużo miejsca.
Zimowanie
Jodła szlachetna jest w pełni mrozoodporna i nie potrzebuje okrywania. Wytrzymuje temperatury do około -31°C, a typowe zimowe minima w Europie Środkowej, około -20°C, nie stanowią dla niej problemu. Od listopada do lutego drzewo ma okres spoczynku.
Rozmnażanie
Jodłę szlachetną rozmnaża się z nasion lub przez szczepienie. Rozmnażanie przypada zwykle na marzec i kwiecień. Szczepienie jest raczej domeną szkółek.
Problemy i szkodniki
Brązowienie igieł i zamieranie pędów wynika zwykle z suszy lub zbyt gorącego, suchego stanowiska. Pomaga ściółkowanie, podlewanie w czasie suszy i sadzenie w chłodniejszym miejscu.
Do szkodników należą kornik atakujący jodły i jemioła karłowata. Do chorób należą choroby korzeni. Drzewa osłabione chorobą korzeni są bardziej narażone na ataki kornika. Dbaj o dobrą kondycję drzewa, a mocno zaatakowane okazy usuwaj.
Zastosowanie
Jodła szlachetna jest przede wszystkim drzewem ozdobnym i okazałym iglakiem. Przyciąga drobne ssaki i ptaki śpiewające. Paiutowie tradycyjnie stosowali jej igły przy kaszlu i przeziębieniach.

















































































