Picea glauca
Pinaceae
Inne nazwy: świerk biały conica
Picea glauca, czyli świerk biały (zwany też świerkiem kanadyjskim), to wolno rosnące, zimozielone drzewo iglaste o niebieskawozielonych igłach. Pochodzi z chłodnych lasów Kanady i północy Stanów Zjednoczonych, więc mroźne zimy w Polsce nie są dla niego problemem. Uprawa jest łatwa, o ile drzewo ma chłodne, przewiewne miejsce.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 5–22 °C, min. -54 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–30 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda świerk biały
Picea glauca rośnie naturalnie w borealnych i północnych umiarkowanych lasach od Alaski po Nową Fundlandię, a na południu sięga Montany, rejonu Wielkich Jezior i Nowej Anglii. Lubi chłodny, wilgotny klimat.
W pełni wzrostu osiąga zwykle 15–30 m wysokości, ale rośnie powoli. Igły są krótkie, czterokanciaste, mają około 8–20 mm długości i niebieskozieloną barwę z sinawymi pasami. Roztarte pachną zwykle ostro, nieco jak skunks. W sklepach bywa też wyszukiwany pod nazwą „świerk biały conica”.
W maju i czerwcu pojawiają się niepozorne szyszki męskie i żeńskie, w odcieniach żółtego, czerwonego i zielonego. Szyszki są zwisające, smukłe, walcowate, długości 2,5–7 cm, zielone lub czerwonawe, a po dojrzeniu jasnobrązowe. Nasiona są drobne, czarne, oskrzydlone.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, ale znosi także półcień. Wybierz miejsce chłodne i przewiewne. Świerk biały nie lubi upalnych, wilgotnych lat, zanieczyszczonego powietrza ani zasolenia, więc nie sadź go tuż przy drogach intensywnie posypywanych solą.
Pamiętaj o docelowych rozmiarach: to drzewo o wysokości kilkunastu metrów lub więcej, które potrzebuje sporo miejsca.
Podlewanie
Wymaga umiarkowanej wilgotności podłoża. Dobrze ukorzenione drzewa znoszą okresy suszy, więc podlewanie ma znaczenie głównie po posadzeniu, gdy system korzeniowy dopiero się rozwija.
Gleba
Świerk biały dostosowuje się do gleb gliniastych, piaszczystych i próchnicznych, od lekkich po cięższe. Najlepiej rośnie w żyznej, wilgotnej, ale przepuszczalnej ziemi. Unikaj miejsc, gdzie woda długo stoi, bo jedną z jego chorób jest zgnilizna korzeni.
Nawożenie
Jeśli chcesz nawozić, zrób to w kwietniu. Na żyznej glebie drzewo nie wymaga częstego dokarmiania.
Przycinanie
Jeśli drzewo wymaga formowania lub usunięcia uszkodzonych pędów, najlepszy czas to luty i marzec.
Sadzenie
Sadzić można w marcu, kwietniu oraz w październiku. Wybierz chłodny klimat i miejsce z dobrą cyrkulacją powietrza. Upały i duża wilgotność powietrza w lecie pogarszają kondycję drzewa.
Zimowanie
Gatunek jest bardzo mrozoodporny (znosi nawet około -54 °C), więc nie wymaga osłon. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Świerk biały rozmnaża się z nasion lub przez szczepienie. Rozmnażać i siać można w marcu i kwietniu.
Szkodniki i choroby
Do szkodników należą pilarz świerkowy, zwójka świerkowa, kornik świerkowy i przędziorki. Choroby to rdza igieł, rdza pędów, rak pni, zgnilizna korzeni i zgnilizna pnia.
Jeśli igły są nakrapiane i brązowieją, przyczyną mogą być przędziorki świerkowe. Spryskaj drzewo wodą, a w razie potrzeby użyj oleju ogrodniczego.
Słaby wzrost i brązowienie w upalne lata wynikają zwykle z nadmiaru ciepła i wilgoci, których drzewo nie toleruje. Sadź je wyłącznie w chłodnym klimacie i w miejscu z dobrym przewiewem.
Zastosowanie
Świerk biały jest jadalny: młode wierzchołki pędów służą do aromatyzowania piwa, ginu, napojów gazowanych, cukierków i przetworów. Drzewo przyciąga motyle, drobne ssaki i ptaki śpiewające, a także sprzyja owadom zapylającym. Można je też formować jako bonsai.

















































































