Świerk kaukaski
Picea orientalis · Pinaceae
Inne nazwy: świerk wschodni
Świerk kaukaski, nazywany też świerkiem wschodnim (Picea orientalis), to wolno rosnące drzewo iglaste o wąskiej, gęstej koronie i bardzo krótkich, błyszczących igłach. W polskim klimacie rośnie w gruncie bez problemu, bo znosi mrozy do około -34°C. Uchodzi za gatunek łatwy w uprawie, ale potrzebuje dużo miejsca i dobrze przepuszczalnej gleby.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 5–22 °C, min. -34 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–40 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda świerk kaukaski
Picea orientalis pochodzi z Kaukazu i północno-wschodniej Turcji, gdzie zwykle rośnie w wilgotnych lasach górskich. To zimozielone drzewo z rodziny sosnowatych o wąskiej, gęstej, piramidalnej sylwetce. Czasem tworzy kilka pni.
Igły są bardzo krótkie, sztywne, błyszczące i ciemnozielone. Należą do najkrótszych spośród wszystkich świerków i gęsto okrywają pędy. Świerk nie kwitnie w zwykłym sensie, ale w kwietniu i maju pojawiają się na nim małe czerwone szyszki pyłkowe.
Rośnie powoli, a z czasem osiąga szerokość od około 450 do 760 cm, więc to drzewo na większy ogród.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, ale toleruje lekki cień. Wybierz miejsce, w którym lato jest raczej chłodne, i zostaw wokół dużo przestrzeni, bo dorosłe drzewo jest szerokie. Na odsłoniętych stanowiskach osłoń je przed silnym, zimnym wiatrem.
Podlewanie
Świerk kaukaski lubi glebę równomiernie wilgotną. Po dobrym ukorzenieniu znosi okresowe susze, jednak nie toleruje zastoju wody, który prowadzi do gnicia korzeni. Lepiej podlewać rzadziej, a obficie, niż utrzymywać mokre podłoże.
Gleba
Najlepsza jest żyzna, wilgotna, a jednocześnie dobrze przepuszczalna gleba gliniasta, bogata w próchnicę. Gatunek toleruje też gleby ubogie oraz płytkie i kamieniste. Odczyn może mieścić się mniej więcej w przedziale pH 5–7,5.
Nawożenie
Jeśli chcesz nawozić drzewo, zrób to w kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Sadzenie
Sadź wiosną (kwiecień–maj) albo wczesną jesienią (wrzesień–październik). Wybierz miejsce z chłodnym latem i dużą ilością przestrzeni na dorosłe drzewo. Przy sadzeniu zadbaj o drenaż, bo to najważniejszy warunek zdrowego wzrostu.
Zimowanie
Gatunek jest w pełni mrozoodporny: przeżywa nawet około -34°C, a typowe zimowe minima w Polsce, rzędu -20°C, nie stanowią dla niego zagrożenia. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego. Jedyne, co warto zrobić, to osłonić drzewo przed mroźnym, silnym wiatrem na odsłoniętym stanowisku.
Rozmnażanie
Świerk kaukaski rozmnaża się z nasion, które wysiewa się w marcu i kwietniu, albo przez szczepienie. Szczepienie jest zwykle domeną szkółek, a siew wymaga cierpliwości, bo drzewo rośnie powoli.
Szkodniki i choroby
Mogą pojawić się przędziorki, mszyce, tarczniki, zwójki i worecznikowate. Z chorób występują osutka, rak, rdza i zgnilizna korzeni.
Brązowiejące igły to zwykle objaw przędziorków albo osutki w gorącej, wilgotnej pogodzie. Popraw wtedy cyrkulację powietrza i zwalcz szkodnika lub grzyba. Żółknięcie i zamieranie pędów wskazuje na przemokniętą, słabo przepuszczalną glebę i gnicie korzeni. Popraw drenaż i ogranicz podlewanie.

















































































